Voor de leraren is het belangrijk als je een kind met dyslexie in je klas hebt, om het probleem te erkennen.
Het belangrijkste is dat de leerkracht het probleem van het kind accepteert en er zoveel mogelijk rekening mee houdt. Het is erg belangrijk dat het kind zich op zijn gemak voelt in zijn klas en dat de klas ook voor hem een veilige leeromgeving is. Wat kan een leerkracht voor hulp bieden aan een dyslectisch kind in de klas?

1.Informatie inwinnen:

• Er verschijnen veel publicaties over dyslexie in de onderwijs- vak- literatuur, en natuurlijk op internet.
• De oudervereniging van dyslectische kinderen geeft het tijdschrift Balans uit.
• Veel logopedisten specialiseren zich op dit moment in dit onderwerp en behandelen dyslectici. Ook zij kunnen informatie geven.
• De schoolbegeleidingsdiensten (SBD's) kunnen op concrete vragen antwoord geven.
• Ook kunnen door de SBD's kinderen worden onderzocht en behandeld.
• En daarnaast zijn er de ouders, die vaak heel goed weten, hoe je het beste met hun kind kan omgaan.

2. Maatregelen om het leergedrag van een leerling te structureren:

• Maak duidelijke afspraken met die leerling, m.b.t. tijdsduur van een opdracht.
• Geef overzicht m.b.t. werk waaraan dagelijks, wekelijks, maandelijks gewerkt moet worden. Zet dit op papier, vertel het regelmatig.
• Geef deze afspraken ook door aan ouders en evt. invallers en directie. De dyslectische leerling heeft moeite structuren snel eigen te maken .
• Continuïteit is dan ook een vereiste, men mag niet na een week zeggen "Nu kan hij het wel"
• De spellingsregels worden bij dyslectici niet snel geautomatiseerd. Herhaal deze regels vaak en geef ze op papier.
• Ook bijv. de tafels worden niet makkelijk geautomatiseerd. Inzichtelijke kennis gaat op een gegeven moment botsen met de verwachting van de leerkracht m.b.t. de geautomatiseerde kennis. De gevolgde methode moet misschien in een minder strakke volgorde aangeboden worden. Sta toe dat de dyslectische leerling kladpapier gebruikt, of beter nog; leer het kind kladpapier te gebruiken en attendeer hem hier regelmatig op.
• Geef het grote geheel aan waarvan de leerstof een onderdeel is. Een stuk leerstof staat nooit apart. Het is altijd een onderdeel van een groter geheel. Geef duidelijk aan waar een stuk leerstof bij hoort . De leerling kan de leerstof dan makkelijker onthouden.
• Zorg dat opdrachten goed begrepen worden. De leerling denkt vaak te snel dat hij de opdracht begrijpt. Wen hem een opdracht twee keer te lezen en laat hem vervolgens de opdracht in eigen woorden navertellen. Pas dan mag hij beginnen met de opdracht. (Het gaat hier om het herhaald lezen van een korte opdracht; indien het een grote tekst betreft, wordt de voorkeur gegeven aan een ingesproken band)
• Laat de leerling niet meedoen met dictees die ver boven zijn niveau liggen. Dit betreft ook het tempo dat mogelijk boven zijn kunnen ligt . Spreek dictees op bandjes in en laat hem die maken met cassetterecorder en koptelefoon tegelijk met de andere leerlingen.
•  Geef aan wat de leerling wel en wat hij niet goed doet. Losse opmerkingen als "jij kan veel meer", of "is dat alles wat je kan?" maar ook "goed zo", geven hem onvoldoende inzicht in zijn sterke en zwakke kanten. Zet belangrijke punten waar hij aandacht aan moet geven op een kaart - als geheugensteun.
• De dyslectische leerling loopt de kans geïsoleerd te raken in de klas/groep, overleg met de leerling, of het probleem in de klas besproken kan worden. Het is heel belangrijk voor de leerling niet voor dom versleten te worden. Niet de leerling is het probleem, maar de dyslexie is het probleem en dan nog vooral voor het kind zelf!

3. Maatregelen waardoor een leerling minder hinder van zijn of haar probleem ondervindt.

• Vergelijk de leerling niet voortdurend met zijn klasgenoten. Een vermindering van spelfouten in een dictee van bijv. 25 naar 13 is een winst van 50%!. Een waarderende opmerking is dan op zijn plaats.
• Beoordeel het resultaat van een opdracht. Voeg daar niet aan toe: "maar je moet nog wel wat aan je spelling doen". Dit is ontzettend frustrerend; het is immers nooit goed.
• Werk met leerdoelen die haalbaar zijn, doelen die specifiek voor dit kind zijn geschreven.
• Laat het kind niet voldoen aan een algemene groepsnorm; Pas deze aan het dyslectische kind aan.
• Overleg met eventueel behandelende instanties, en ouders over de haalbaarheid van je norm, misschien zijn er kleine aanpassingen nodig, die erg verlichtend werken.
• Vraag niet alleen schriftelijke verwerkingen van de leerling, Mondeling kan hij vaak beter laten zien waartoe hij in staat is.
• Vermoei het kind niet nodeloos met overschrijven. Laat hem soms alleen de antwoorden opschrijven bij taal en rekenwerk.
• Geef goede gesproken informatie; immers het kind zal, naarmate hij ouder wordt, meer kennis d.m.v. lezen tot zich moeten nemen. Bij een dyslectisch kind werkt dit dus niet; een steeds groter groeiende achterstand kan het gevolg zijn.
• Besef dat een dyslectisch kind een normale of soms meer dan normale intelligentie heeft. De leerhonger die hieruit voortvloeit, moet bevredigd worden.
• Sta alle hulpmiddelen toe die lezen en schrijven kunnen vergemakkelijken. Dit kunnen zijn: kaarten met aandachtspunten, het maken van bandopnamen van uitleg die in de klas gegeven wordt, lijstjes enz.
• Zorg dat het probleem niet geïsoleerd in de klas blijft bestaan. Werk al ruim van te voren aan het introduceren bij collega's als het kind naar een andere groep gaat; deel je ervaringen.
• Vraag bij de blindenbibliotheek op band ingesproken lees en leerboeken. Leesboeken die geschreven zijn voor zijn leeftijd, sluiten wel aan bij zijn belevingswereld, echter niet bij zijn leesniveau. Gesproken boeken kunnen in dit geval uitkomst bieden.